Het aantal kapsters bij mijn vaste knipinstelling was maandagavond verdubbeld. Er waren drie extra dames ingevlogen om het reguliere team te versterken, want Hardenberg moest op de valreep nog even worden geknipt. Nederland in lockdown.

Wat is het ergste dat ons kan overkomen? Dat we niet op 1 januari in de Noordzee kunnen duiken, misschien. Maar daar heeft Unox wat op gevonden.
Als de berg niet naar Mohammed komt, zal Mohammed tot de berg komen. In dit geval: als de duikers niet naar de zee kunnen rennen, komt het water naar je toe. In soepblik. Maar liefst 25.000 blikken heeft de soepverkoper gevuld en binnen 24 uur waren ze op.
Op 1 januari om 12.00 uur allemaal op je balkon of in je tuin een blik water over jezelf uitgieten en het nieuwe jaar kan beginnen.

Dat zou in Hardenberg ook kunnen, met water uit de Oldemeijer, waar jaarlijks de duik wordt gehouden. Maar om dat te organiseren was er geen tijd. Wij moesten namelijk winkelen.
Vrijdag werd ik op weg naar de stad ingehaald door de dood. De begrafenisauto van Vasse was de middelste in een lange rij. Waarschijnlijk de enige die geen winkels bezocht, tenzij de chauffeur ook nog kerstinkopen moest doen. Officieel verboden maar daar hebben we lak aan.

In verschillende plaatsen zag je dat winkeliers hun etalages hadden volgestouwd met goederen. Je hoefde maar even te bellen of te mailen om je keuze door te geven en het spul werd thuisbezorgd. Dat er dan alsnog tientallen mensen door de winkelstraten liepen was de middenstanders even ontgaan.
Het kan ook zijn dat de kooplustigen naar de slijter gingen, want dat is tenslotte een essentiële winkel. De boekhandel niet, de patatzaak weer wel.

Ook een chaos op Schiphol. Wat er ook gebeurt, er zal en moet gevlogen worden. En niemand reisde voor de lol. Iedereen had opeens een ziekelijke tante, een oom die bijkans op sterven lag, vrouw en kinderen die al zes maanden niet waren bezocht. En natuurlijk: “Ik reis altijd in december naar Curaçao. Dus.” Allemaal dringende redenen.

Wat nou als een bom op Schiphol zou vallen nadat iedereen op tijd een veilig heenkomen had gezocht? Zeker 30.000 werklozen erbij. Is dat erg? Voor die mensen wel natuurlijk. Maar we hebben het beëindigen van de turfwinning overleefd, de textielsluiting in Brabant en Twente zijn we te boven gekomen en we hebben het gered na de sluiting van de Limburgse mijnen.

Schiphol alleen voor vracht en voor essentiële vluchten. Toch zit dat er niet in. Ziekte overkomt altijd anderen, ellende is ver van mijn bed. De eigen winkel, de eigen reizen, de eigen genoegens. Daar draait het tenslotte om.

Ondertussen maakt Drenthe zich druk om het Drentse Woord van het Jaar: wordt het mieghummel, prugeltie of fedusie? Een Drents woord voor egoïsme bestaat niet, anders had dat zeker gewonnen.