noordoost-overijssel

Maand: september 2021

Ongenoegen

Er zijn de afgelopen week weer aardig wat besluiten genomen door rechters en politici waar een deel van de Hardenbergers flink van baalt.

Om te beginnen de bouw van woningen en appartementen op de plek van restaurant De Bokkepruik, het vroegere hotel Koeslag aan de Hessenweg in Heemse. Wat daar wordt gebouwd zal de rest van de wereld een zorg zijn, maar de direct omwonenden staan niet te juichen over de plannen. En dan halen ze van alles uit de kast om maar duidelijk te maken dat de bouwplannen eigenlijk in de prullenbak moeten belanden.
Zo is er een buurtbewoner die zegt dat hij straks niet meer onbespied in zijn voortuin kan zitten, terwijl hij dat nu ook niet doet omdat hij aan een doorgaande openbare weg woont. Of mensen die denken dat een appartementengebouw van 13 meter hoog voor schaduw zal zorgen, terwijl ze op 30 meter afstand wonen.
Toch is er ook een buurtbewoner die wil meedenken en al een oplossing heeft: bouw geen 3 maar 2 bouwlagen. Of nog beter: zoek een plek waar mensen minder last hebben.
Tja, die was even vergeten dat niet de gemeente bouwt maar de grondeigenaar, die niet overal stukken grond heeft liggen.

Datzelfde idee hadden mensen aan de Margriet in de Hardenberger wijk Baalderveld. Aan de overkant van hun wijk, aan de oostkant van het Overijssels kanaal, heeft een Hardenberger een stuk grond waar hij niets mee doet. Een energiemaatschappij wil daar wel zonnepanelen neerzetten, maar dat valt niet in goede aarde bij sommigen en zij zijn dan ook naar de rechter en later zelfs naar de Raad van State gestapt. Of dat zonnepark niet ergens anders kon komen, meer richting de Duitse grens. Tja, die waren even vergeten dat niet de gemeente het zonnepark aanlegt maar de grondeigenaar, die niet overal stukken grond heeft liggen.
Ook waren ze bang dat ze tijdens het uitlaten van hun hondje geen uitzicht meer zouden hebben op de Duitse heuvels (Wilsumer Berge, zei er een, terwijl die 10 kilometer verwijderd liggen). De rechter van de Raad van State vroeg nog net niet of aan de Margriet alleen pygmeeën wonen, want de zonnepanelen komen maximaal 1,54 meter boven het maaiveld. En zicht op de panelen is ook onmogelijk omdat 4 hectare van het zonnepark bestemd is voor beplanting. De plannen kunnen van de Raad van State dus ongehinderd worden uitgevoerd.

Deze week kwam er ook een einde aan een jarenlang durende soap over het huisje van schoenmaker Breukelman op de hoek Haardijk-Hessenweg in Heemse. Dat is afgebroken om een toegangsweg naar het nieuwe Rabo-kantoor mogelijk te maken en zou even verderop worden herbouwd, of tenminste iets dat voor een tweeling-huisje kon doorgaan. In de afgelopen tien jaar is dat huisje in de verbeelding veranderd van een kleine, bijna onbewoonbare woning in een majestueus monument dat de moeite waard is om voor verre nageslachten bewaard te worden. Na jarenlang geduw en getrek over de vraag wat herbouwd moest worden, waar dat moest gebeuren en wie dat zou betalen is nu besloten het huisje niet meer te herbouwen omdat dat in de oorspronkelijke vorm toch niet meer kan. Om de historie te steunen gaan de gemeente en de grondeigenaar geld stoppen in twee projecten van de Historische Vereniging Hardenberg. Niet de uitkomst die velen hadden gehoopt, maar eigenlijk wel hadden verwacht.

Actie

Waar zou de letter L voor staan in de afkorting LOC+?
Is het de L van Luiwammes of de L van Laat maar waaien?

De afgelopen zomerweken was het vrij rustig aan de Sportlaan in Hardenberg. De scholieren waren afwezig, veel bibliotheekbezoekers met vakantie en HardenbergArt werd niet overlopen door kunstminnaars. Maar de mbo-studenten waren nog niet terug of je moest je door de eerste rookwalmen naar binnen haasten. En dat terwijl er een overvloed aan borden hangt met de tekst dat men binnen én buiten rookvrij is.
Je kon trouwens pas naar binnen nadat je een kwartier had gezocht naar een vrije plek voor je fiets. Er is volop plaats voor de scholieren in de fietsenkelder, maar hun vervoermiddel aan de voorkant neerkwakken is makkelijker. En niemand die dat tegengaat.

We zijn niet zulke actievoerders in Hardenberg, maar eigenlijk zouden de mensen van de bieb, van de kunst en de bezoekers eens in beweging moeten komen, want dit is al een paar jaar aan de gang en ondanks beloftes dat het wordt verbeterd gebeurt er niks.

Nou moet dat niet te hard worden geroepen dat we geen actievoerders zijn. De afgelopen week kreeg de SP-afdeling Hardenberg-Ommen de bevestiging van het landelijke politbureau dat men officieel een erkende SP-afdeling is. Om die prijs in de wacht te kunnen slepen moest men wel even laten zien dat de SP een actiepartij is. “Geen praat- of koffieclubje want dan kun je net zo goed bij de PvdA gaan”, zei voorzitter Simon Zandvliet in De Stentor. Hij en zijn medestanders willen de handen uit de mouwen steken, de hand aan de ploeg slaan: geen woorden maar daden.

Wat ze dan hebben gedaan om te laten zien dat het echte actievoerders zijn die op straat actief zijn? Ze hebben met huurders gepraat over woonwensen, ze hebben rondgereden met een grote tomatenauto en ook met draaiorgels. En, ach gut, ze hebben lichtjes geplaatst bij verpleeghuizen om de zorg een hart onder de riem te steken.

Dat zal nog eens zoden aan de dijk zetten, daarmee bereik je meer dan met voorstellen komen in de gemeenteraad. Want dat laatste heeft bij de SP in Hardenberg-Ommen geen prioriteit. Zetels? Die heeft de partij volgens Zandvliet niet nodig. „Wij zijn van actie op straat.”
In Ommen en Hardenberg worden verkeerde keuzes gemaakt, als typische CDA-gemeenten, vindt hij. “Wel bij wijze van spreken een duur gemeentehuis verbouwen en ondertussen uurtjes van de zorghulp afsnoepen.”

Misschien denken de SP’ers dat rondrijden met een rode tomaat meer geld gaat opleveren voor mensen die hulp nodig hebben, maar ik denk dat een cursus ‘Hoe werkt het in de gemeentepolitiek’ op dit moment belangrijker is voor de nieuwbakken politici dan je druk maken om uiterlijk vertoon.

Gouden streekgenoten

Als een gouden Olympiër, die geboren is in de gemeente Hardenberg maar al jaren elders woont (Arnhem, Zwitserland), uitbundig wordt gefêteerd door de lokale overheid, wat moet je dan doen met zijn paralympische evenknie?

Op een schoolfoto uit 1990 van de Christelijke basisschool in Rheeze staat Vincent ter Schure tussen ruim 40 andere leerlingen. Zijn broer Mark, de later profwielrenner, staat een paar meter links van hem. Het is het laatste jaar op de school in Rheeze, want twaalf maanden later sluit de school voorgoed de deuren vanwege te weinig leerlingen.

Vincent, in Amersfoort geboren maar opgegroeid in Rheeze, is de zoon van kunstenares Petra ter Schure en korpschef van politie Roel ter Schure. Hij fietst veel en wint bijna net zo vaak, vrijwel elke week staat zijn naam in weekblad De Toren bij de uitslagen van wielerwedstrijden. Op zijn 22e wordt hij prof. Zijn plaatsgenoten kunnen hem één keer van dichtbij bekijken als hij in 2006 meedoet met Olympia’s Tour en de finish van de etappe Surhuisterveen-Hardenberg op de Europaweg eindigt. Vincent wordt tussen latere grootmachten als Nikki Terpstra en Steven Kruijswijk 114e. Zijn profcarrière is, net als die van zijn broer, niet erg succesvol en niet veel later stopt hij ermee.

Hij verruilt de fiets voor een baan in een fitnesscentrum in Hengelo maar door een progressieve oogziekte, waardoor hij nog maar zeer beperkt zicht heeft, moet hij ook daar mee stoppen. In 2014 herontdekt hij de fiets: samen met Timo Fransen rijdt hij tandem en wint hij als paralympiër medailles op WK’s en de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Donderdag 2 september j.l. prolongeerde hij die Olympische titel in Tokio.

Vincent ter Schure woont tegenwoordig in Houten, maar moet hij als oud-Hardenberger niet op z’n minst een kaartje hebben van de finalist van de wedstrijd Meest Toegankelijke Gemeente van Nederland?

Thema: Anders Norén