Als een gouden Olympiër, die geboren is in de gemeente Hardenberg maar al jaren elders woont (Arnhem, Zwitserland), uitbundig wordt gefêteerd door de lokale overheid, wat moet je dan doen met zijn paralympische evenknie?

Op een schoolfoto uit 1990 van de Christelijke basisschool in Rheeze staat Vincent ter Schure tussen ruim 40 andere leerlingen. Zijn broer Mark, de later profwielrenner, staat een paar meter links van hem. Het is het laatste jaar op de school in Rheeze, want twaalf maanden later sluit de school voorgoed de deuren vanwege te weinig leerlingen.

Vincent, in Amersfoort geboren maar opgegroeid in Rheeze, is de zoon van kunstenares Petra ter Schure en korpschef van politie Roel ter Schure. Hij fietst veel en wint bijna net zo vaak, vrijwel elke week staat zijn naam in weekblad De Toren bij de uitslagen van wielerwedstrijden. Op zijn 22e wordt hij prof. Zijn plaatsgenoten kunnen hem één keer van dichtbij bekijken als hij in 2006 meedoet met Olympia’s Tour en de finish van de etappe Surhuisterveen-Hardenberg op de Europaweg eindigt. Vincent wordt tussen latere grootmachten als Nikki Terpstra en Steven Kruijswijk 114e. Zijn profcarrière is, net als die van zijn broer, niet erg succesvol en niet veel later stopt hij ermee.

Hij verruilt de fiets voor een baan in een fitnesscentrum in Hengelo maar door een progressieve oogziekte, waardoor hij nog maar zeer beperkt zicht heeft, moet hij ook daar mee stoppen. In 2014 herontdekt hij de fiets: samen met Timo Fransen rijdt hij tandem en wint hij als paralympiër medailles op WK’s en de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Donderdag 2 september j.l. prolongeerde hij die Olympische titel in Tokio.

Vincent ter Schure woont tegenwoordig in Houten, maar moet hij als oud-Hardenberger niet op z’n minst een kaartje hebben van de finalist van de wedstrijd Meest Toegankelijke Gemeente van Nederland?