Twee jaar geleden is Hardenberg gekroond tot Meest toegankelijke gemeente. Waarvan? Louis van Gaal zou zeggen: van Noord-Holland, van Friesland, van Utrecht, Limburg, Zeeland. En zelfs van de Regio Zwolle. Het heeft ons indirect nog een ministerspost opgeleverd, die van Minister van Gehandicaptenzaken. En nog meer, want voormalig raadslid en oud-minister Rick Brink is nu zelfs opgeklommen tot goodwill-ambassadeur voor de Verenigde Naties.

Maar we hebben nog meer raadsleden met een beperking. Die hebben we trouwens altijd al gehad: de groep doofstommen. Toen ik die term enkele jaren geleden gebruikte klom meteen iemand in de pen die van zijn tenen tot zijn kruin rood was aangelopen: doofstom is ouderwets, politiek incorrect, zelfs beledigend, want men zou kunnen denken dat zo iemand dom is. EN DAT IS-IE NIET! Ik vond dat nogal beledigend van die beste man, want de lezers zijn niet dom, die weten best dat doofstom niet hetzelfde is als doofdom.

Helemaal zeker weten of die groep raadsleden niet kan praten doen we niet, dat weten alleen hun fractiegenoten. En die houden dat naar goed gebruik angstvallig geheim. Nee, zeggen ze, ze treden niet zo op de voorgrond maar achter de schermen verzetten ze bergen werk.

Er zijn ook andere raadsleden. Die hoor je te pas en te onpas. En er zijn er die zich vooral laten horen als hun eigen buurt aan de beurt is. Die tonen zich niet alleen controleur van B&W, maar zijn ook volksvertegenwoordiger. En ik heb het geluk dat er een stuk of wat wonen in de Hardenberger wijk waar ik ook woon. Van OpKoers kwam deze week de vraag of het aantal ganzen in het Kruserbrinkpark niet gedecimeerd kan worden. Poep aan je schoen, aan je rolstoel, aan je skateboard, aan je picknickmand. De ganzen vergassen of afschieten was niet meteen nodig, vond het raadslid, het mocht ook op een diervriendelijke manier. Maar de pil en het condoom voor ganzen bestaan volgens mij niet dus is het inschakelen van de naastgelegen schietclub toch een optie. Kunnen de schutters eens een keer op bewegende doelen schieten in plaats van op een kartonnen schijf. Dat heet nou volgens mij een win-win situatie.

Een ander OpKoers-lid trok aan de bel omdat je over het water van de vijvers in de wijk kon lopen. Niet vanwege spirituele krachten maar omdat het stikte van de dode vissen. Die hadden door de wolkbreuken van vorige week langdurig gebrek aan zuurstof gekregen. En omdat fish lives matter (T-shirt te koop bij Amazon) hebben het waterschap, de gemeente en enkele leden van hengelsportvereniging De Dobber actie ondernomen, waardoor zo’n 700 kilo vis kon worden gevangen en overgezet naar het zuurstofrijke water van de Vecht. Het raadslid weet inmiddels ook wat het probleem is (er kan geen vers water naar de vijvers stromen) en wat de oplossing is (vers water naar de vijvers laten stromen).

Of de gemeente de doorgangen vrij wil maken en fonteinen wil plaatsen, is de vraag van het raadslid. Want bij een volgende wolkbreuk leggen ook de laatsten der geschubde Mohikanen het loodje. Ik steun hem van harte, want de aanblik van al die naar adem snakkende vissen is hartverscheurend. En de stank van dode vissen niet te harden.